Sytske Sötemann

Turkse poëzie in Nederlandse vertaling

Hollandaca'da Türkçe şiir




Nesan ERDOĞAN


GÖLGE ETMEK İÇİN

				-fragman-

adının tutsaklığında herşey, yolculuklar
orada başlıyor, ötede, adların bittiği
o bitimsiz yerde, nesneler
düşekalka düşekalka düşe...
ötekine taşınmakta, müzik

yadsıyarak biçimleri...


kızgın kılıçlardan birbirine benzeyen
kıvılcımlar tutuşup kaçan
ışık parçaları hani
çeliğin kalbinde yatan

öylece kurtulma sevinci kendinden sanki


hep aynı pişmanlığı ağlıyor bulutlar, zaman,
ve hep aynı mutsuzluk başlatıyor nehirleri:
zaman öteki'dir, "Ben Orestes'im!"
				o'nsuz
eksiliyorsam,

ağıt...


ilk ağıt mıydı ilk isyanı başlatan
ilk isyancı mıydı ilk türküyü söyleyen


ve müzik, arayan ötekini,
sestir o , ve ses
biri'dir, bilinen...

koro hiçkimse'dir, birtek aykırı sesle
yokluğu kesinlenen...

beni hep sessizlik ürkütmüştür!


boş defter çoğaltıyor sözcükleri:

	çırpınış çılgınlık çığlık
	düşler düşünceler dövüşler göçler
	tanrılar türküler tutkular

tutunmak için sayfada hepsi...


çatışkı, çatlak... ve tarih
o karanlık bellek, aydınlandıkça
hatırlanıyor gelecek, Bugün
buyüzden
söndürüp kararttıkça, kendini...


yakılan kentlerden
nedir ki geriye kalan?
-hayır o bile değil
	kül savrulur-
Sinacherib! Babil'i yıkan!
bir yazıtta kaldı adın
korunan!


çoğul lambalar çoğaltıyor gölgelerimi
hangisini söndürsem
yarım kalıyor diğerleri

çoğul lambalar çoğaltıyor gölgelerimi, öyleyse
ben varım:
		gölge etmek için!


tekil karanlık aydınlatıyor düşlerimi:

gözler kapalı olacaktır, renkler
açık seçiktir, sözcükler susmuştur
yüksek seslerle, buyüzden
duymaktasınız onları, nesneler
yersiz yerindedirler, ebatlar
eşitlenmiştir, sorular bitmiştir
yokluğunda cevapların, tezatlar
aynı nehir içinde erimiştir,
zamansız bir nehir,

özlenen Birlik?..

© Nesan ERDOĞAN, 2009
Deze website   Rotterdam

OM SCHADUW TE WERPEN

					-fragment-

alles zit gevangen in zijn naam, reizen
beginnen daar, ginds, waar namen eindigen
op die oneindige plek, voorwerpen
verhuizen wankelend naar de droom...
naar de volgende, terwijl muziek

de vormen ontkent...


razende zwaarden die elkaar gelijken
vonken die gloeiend 
in het rond spatten 
die besloten liggen in het hart van staal

als van vreugde over het bevrijden van zichzelf


wolken huilen altijd dezelfde spijt, de tijd, 
en rivieren ontspringen altijd aan hetzelfde ongeluk:
de tijd is de ander, "Ik ben Orestes!"
				als ik zonder hem
minder,

de hymne...


was het de eerste hymne die tot opstand aanspoorde
was het de eerste opstandeling die het eerste lied zong


en de muziek, die de ander zoekt,
dat is de stem, en de stem
is iemand, bekend...

het koor is niemand, van wie de afwezigheid
door een enkele tegenstem wordt bevestigd -

mij schrikt de stilte altijd af!


het lege schrift vermeerdert de woorden

	gefladder geflodder geflaneer
	dromen denken daden tochten
	goden gezangen geloven

alles tot behoud, op de bladzij...


botsend, barstend... en geschiedenis
dat duistere geheugen, naarmate het helderder wordt
herinnert men zich de toekomst, vandaag
is daarom
naarmate het dooft en donkert, zichzelf...


wat rest er
van verbrande steden?
-nee zelfs niet de as
	die wordt verspreid-
Sinacherib! die Babylon verwoestte!
op een stenen tafel bleef je naam
behouden!


een veelvoud aan lampen vermeerderen mijn schaduwen
welke ik ook doof
de andere blijven flakkeren

een veelvoud aan lampen vermeerderen mijn schaduwen, dan
ben ik er:
		om schaduw te werpen!


een enkelvoudige duisternis verlicht mijn dromen:

ogen zullen gesloten zijn, kleuren
zijn open en helder, blijkbaar zwijgen
woorden hardop, daarom
hoort u ze, voorwerpen
staan misplaatst op hun plaats, blijkbaar
vallen dimensies samen, eindigen vragen
in de leegte van antwoorden, lossen
tegenstellingen op in dezelfde rivier,
een tijdloze rivier,

de begeerde eenheid?.. 

© Sytske Sötemann, 2009